STOA AESCHYLOU

Ένας χώρος σε 300 κομμάτια [a space in 300 pieces]-Lea Petrou

2010-07-31T15:44:00.002+03:00

ένας χώρος σε 300 κομμάτια [a space in 300 pieces]

Ένα χωνάκι παγωτό με 2 μπάλες γεύση λεμόνι προσφέρεται στους επισκέπτες. H κάθε μπάλα προέρχεται και μοιραία αντιπροσωπεύει τη μια απ’ τις δυο πλευρές του νησιού. Το κάθε χωνάκι είναι τοποθετημένο σε ένα από τα ειδικά σχεδιασμένα και αριθμημένα, χάρτινα περιτυλίγματα, χρωματισμένα το κάθε ένα με διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου.

Οι επισκέπτες καλούνται να συνδυάσουν το τσαλακωμένο και πιθανά λεκιασμένο από παγωτό περιτύλιγμά τους σε ένα ομαδικό και ανθρωπίνων διαστάσεων πάζλ 300 κομματιών.

Η σύνθεση αυτή που βρίσκεται σε μια διαρκή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της έκθεσης, αντιπροσωπεύει διαφορετικές χρωματικές αναγνώσεις, ενώ η κίνηση των επισκεπτών στο χώρο, καθώς καλούνται να βρούν σε ποιό σημείο του δαπέδου τοποθετείται το συγκεκριμένο τετράγωνο που τους έτυχε, θυμίζει χορογραφία.

Η ολοκλήρωση του επί-δαπέδιου σχεδίου βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση από την επισκεψιμότητα του χώρου και τη διάθεση των επισκεπτών για διάδραση.

Η τελική εικόνα απεικονίζει ένα γεωγραφικό χώρο ο οποίος όμως εξελίσσεται σταδιακά μέσα σε έναν άλλο, αρχιτεκτονικό χώρο.

Η σχέση της Λίας Πέτρου με τη διάδραση είναι γνώριμη από προηγούμενα έργα της, όπου έχει προσκαλέσει τους επισκέπτες να συμμετέχουν είτε στην παραγωγή ή και στην παρουσίαση των έργων της, ώστε να γίνουν οι ίδιοι συμμέτοχοι στη δημιουργική της πράξη.

Το εικαστικό της έργο αποτελεί μια προσπάθεια προσέγγισης διαφορετικών τρόπων ανάγνωσης και αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Η μετάφραση, οι μετατροπές, οι κώδικες και τα μετρικά συστήματα είναι έννοιες που την απασχολούν και προκύπτουν στην πρακτική της με διαφορετικούς τρόπους. Πιο συγκεκριμένα ασχολείται με ερμηνείες και λειτουργίες που προσδιορίζονται γεωγραφικά, όπως η αντίληψη που έχουμε σχετικά με το χρόνο, την κίνηση, και την ομιλία.

Με αυτούς και πολλούς άλλους τρόπους, το έργο της αποκτά έναν ανθρωπόμορφο χαρακτήρα ώστε το ακροατήριο να γίνεται το πλαίσιο αλλά και το περιεχόμενο της δουλειάς της.

Η Λία Πέτρου ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art and Design, στο Central St. Martins College of Art ενώ το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στον τομέα της Γλυπτικής του Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist-in-residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu της Ιαπωνίας και στη Cite International Des Arts του Παρισιού. Έχει λάβει το 2ο βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη & Ζωής Σπυροπούλου (2008), υποτροφίες από το Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης το RCA το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu και τον οργανισμό ACAVA του Λονδίνου και έχει συμμετέχει σε εκθέσεις στην ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε το σύνδεσμο: http://www.leapetrou.info/

Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities

2010-07-31T15:35:00.004+03:00

Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities

Christa Antoniou

Διαρρηγμένες ταυτότητες // InRoad identities

« Η Ιστορία που σημαδεύτηκε με την παραπλάνηση.

Εγώ.

Όλοι οι εγώ.

Ιστορία με κεφαλαίο

Οι ιστορίες με μικρό. Οι μικροκοσμικές μας ιστορίες.

Η δική σου η ιστορία. Η δική μου.

Και η μεγάλη ιστορία.

Αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος να καταλαβαίνει μόνο ότι του συμβαίνει.

Άφθονες οι απαντήσεις. μονόπλευρες, ξερές, στεγνές και εντελώς αδιάβροχες στο χειροπιαστό σήμερα.

Απαντήσεις του χθές στα ερωτηματικά του σήμερα.

Ο Άλλος ;

Μα εγώ είμαι ο Άλλος.

Για κάθε άλλο υπάρχει πάντα κάπου ένα Εγώ.

Είμαστε λοιπόν καταδικασμένοι να ζούμε μόνοι;

Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβω;

Εγώ μέσα σ ένα δήθεν ομοιογενές συγκρότημα ανθρώπων προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει ταυτότητα. Βγαίνω έξω από την ιδεολογία του ανταγωνισμού. Δεν θέλω κάποιον Άλλο για να αγωνίζομαι. Μπορώ και θέλω ν’ αγωνίζομαι, αλλά όχι έναντια στον Άλλο. Μαζί με τον Άλλο. Ο Άλλος είμαι Εγώ. Πλάθομαι, αλλάζω το πλήθος των ταυτοτήτων που συμβιώνουν μέσα μου.

Ταυτότητα. Άπιαστη, συνεχώς μεταβαλλόμενη και εντελώς υποκειμενική ».

Διαρρηγμένες ταυτότητες είναι μία πολιτική περφόρμανς που αποτελείται από πεντακόσια κιλά κόκκινο χώμα και μία προσωπική αφήγηση από την καλλιτέχνη. Ο θεατής προσκαλείται να καθήσει γύρω από το τοποθετημένο σε σχήμα βουνού χώμα και να ακούσει.

Η αφήγηση είναι πλασμένη – όπως και η αντίληψη της ιστορίας – μέσα από το προσωπικό, το ιδιωτικό, και το δημόσιο κοινωνικό χώρο. Πρόκειται για την προσωπική μου αντίληψη για το τι σημαίνει να είναι κάποιος Κύπριος, γυναίκα ή απλώς Άλλος επηρεασμένη από την μοντέρνα Κυπριακή ιστορία και τις μετέπειτα επιδράσεις της στο σημέρινο τρόπο ζωής των νησιωτών. Το κυρίαρχο θέμα της αφήγησης είναι η πολύπλοκη και η αδέξια σχέση με τον ´Αλλο όπως και η άπιαστη, υβριδιακή φύση της ταυτότητας.

Το κόκκινο χώμα, τοποθετημένο σαν βουνό. αντιπροσωπεύει τον κύκλο της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, τη ζωή και το θάνατο· είναι ένα αφιέρωμα στη τέχνη μέσα από την πιο αρχέγονη και απόλυτη έκφραση της δημιουργίας.

Η γη αυτή αντιπροσωπεύει τη κυπριακή γη, που προκαλεί θλίψη, είναι προς πώληση, διεκδικείται αλλά επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες. Δοκιμάζω να προκαλέσω το θεατή μέσα απο το συναίσθημα του μη οικίου αλλά και μέσα από ένα συναίσθημα δυσφορίας να αναθεωρήσει το χρώμα, το φώς και τον ρυθμό των μοντέρνων καιρών. Αρκετές φορές οι ανθρώποι παραδίδονται απελπισμένα στους άλλους για να μην σκέφτονται, να μην ξέρουν, να μην ρωτούν αλλά να δραπετεύουν. Αλλά μόνο από τον ίδιο τους τον εαυτό δραπετεύουν καλύτερα. Καί μένουν με ακόμα μεγαλύτερο κενό και δυνατότερο το συναίσθημα της απώλειας.

Επιθυμώ κι άλλο χώρο κι άλλο χρόνο αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω πλέον.

Το αφηγηματικό μέρος των Διαρρηγμένων ταυτοτήτων αρχίζει στα γαλλικά με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μαργκερίτ Ντουράς και την ομώνυμη ταινία του Αλάν Ρενέ Χιροσίμα αγάπη μου.

Ο διάλογος ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, των οποίων ο έρωτας φαίνεται αδύνατος, μιλάει για τον πόλεμο, την λήθη και την αγάπη. Μια ηχώ με το απελπισμένο σλόγκαν «Δεν ξεχνώ». που καταχρηστικά χρησιμοποιήθηκε από τους ελληνόφωνους Κύπριους. Διαρρηγμένες ταυτότητες είναι μια πρόσκληση να αναθεωρήσουμε την δεοντολογική πραγματεία του τι νομίζουμε ότι ξέρουμε. Φράσεις που έχουν χάσει το νοημάτους και έμειναν σαν αιωρούμενα φαντάσματα από το παρελθόν πάνω από την κοινή συνείδηση. Το τραύμα του θανάτου έχει αφεθεί ανοιχτό και αρνιούμαστε να το κοιτάξουμε. Χωρίς ερώτηση δεν θα πάρουμε καμιά απάντηση.

InRoad identities is a performance based on a visual installation of five hundred kilos of red earth and a personal narrative read by the artist. The spectator is invited to take a seat around and facing the mountain-like red earth while listening.

The narrative is constructed - as the perception of history- through the private and the public. It is about my personal feeling and perception of what it means to be Cypriot, woman or simply the Other while strongly inspired, as every single Cypriot is, from the modern Cypriot history and its possible subsequent influences on the present lifestyle of the islanders. The narrative’s key idea is the complex, awkward relationship to the Other, and the elusive, hybrid form of the complex notion of identity.

The red-earth-mountain is representing the cycle of our common human experience, life and death while it stands for tribute to art representing its most primitive and absolute expression of creation.

It is made from Cypriot land, a disputed land… land of sorrow, land to be sold and still, a land full of potential. I try to incite the spectator through the feeling of the not-familiar but also through a feeling of irritation to take a minute to question the colour, light and rhythm of our modern times. Very often people are desperately surrendering themselves to others in order not to think, not to know, not to question but to escape. But one is escaping the most from his-own or her-own self. And one is left with even greater emptiness and stronger feeling of loss.

I desire more space and time but I do not know what to do with them any more.

The narrative part of Inroad Identities starts in French with an extract from Marguerite Duras’s novel and Alain Renais’s film Hiroshima mon Amour. The dialogue between the two main characters, whose love affair seems impossible, is about war, memory and love. An echo to the hopeless slogan abusively used by Greek-speaking Cypriots “Don’t forget”. InRoad Identities is an invitation to question the normative discourse of what we think we know. Phrases that have lost their meaning and are left as suspended phantoms from the past above our common consciousness. The trauma of war has been left open and we refuse to question it. Without question we are never going to get an answer.

Spaghetti Polognese

2010-04-07T20:31:00.005+03:00

SPAGHETTI POLOGNESE – Art Exhibition

BEAUTIFUL POLISH BIKERS is a group of 6 independent Polish individuals living temporarily in Cyprus and working in different areas of art. Together with STOA AESCHYLOU and a respected performer from Poland invited especially for this occasion, they have prepared a project titled SPAGHETTI POLOGNESE. Over 2 beautiful evenings (1& 2 March 2010) you will have opportunity to see the product of their collaboration: paintings by Maya Sikorska, telephotography by Anna Citak and Magdalena Piekarz, film by Ewa Musialik, lamp sculpture by Gabriel Obolewicz and a butoh performance by Pawel Dudzinski. After the event BEAUTIFUL POLISH BIKERS invite you to a party with successful Polish DJ Edee Dee - place TBA.

Exhibition opens on Monday, March 01 at 20.00

MAJA SIKORSKA

1. Maja Sikorska, Paintings - Memory Portraits

www.mayasikorska.com

Painter, photographer, graphic and graphic designer. Currently living and working in the more forgiving weather conditions of Cyprus since graduating from The Academy of Fine Arts in Krakow (Poland) in 2008, she has been an active artist with many exhibitions.

"Memory Portraits" is a series of 9 oil paintings painted in 2008 and 2009.

“Composite sketches” or memory portraits are very interesting from a psychological point of view. What we memorize; how we recall things; why we recall this as opposed to that; why this way; was it like this; is it really like that? While painting, I initially concentrated on re-creating a close-to-real image of a human being along with surrounding aura, mood or atmosphere which accompany my idea of that person. What I think is quite natural, while writing about it is indeed trivial. I used my memory and emotional resources, however, with time, memory quickly became an insufficient guide to me. While trying to re-create not only an image kept in my memory but something more complete – a past experience, something ephemeral and without shape – apart from things I remembered and things I knew, I quickly started to utilize something which was always inside of me: a feeling. Then, the art of painting became a contemplation of the experience where form/shape does not determine the objectively defining frames anymore.

ANNA CITAK, MAGDALENA PIEKARZ

2. Anna Maria Citak, Magdalena Piekarz, Telephotography – The am project

http://www.wix.com/amprojectdublin/am-project

Two architects from Poland who graduated from Krakow University of Technology and living in Cyprus since January 2009. Apart from architecture, they’ve been always strangely attracted to photography, seeing it as a form of communication.

The am project is a visual dialogue between Magdalena and Anna. Forty pairs of pictures represent morning moments captured and sent via MMS before everyday rush. Using their phone cameras they created a visual diary of 2 months of their daily lives. Pictures were taken during May and June 2008 in Dublin, Paris, Santander and Krakow.

PAWEL DUDZINSKI

3. Paweł Dudziński, Butoh performance (modern Japanese dance)

http://www.youtube.com/watch?v=E4JiXt3Eq7g

66 year old dancer, sculptor and a founder of "Performer Theater" where butoh has a central role. Butoh is a modern Japanese dance traditionally performed in white body makeup with slow hyper–controlled motion. Learning from such masters as Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno, Dudziński has developed his own way of performing butoh.

Dudzinski, in his artistic research, is without a doubt one of the greatest performers and innovators of modern art. He leaves behind the previous tradition of the dance of darkness "ankoku butoh" and moves towards the light.

from Wikipedia:

Butoh (舞踏, Butō) is the collective name for a diverse range of activities, techniques and motivations for dance, performance, or movement inspired by the Ankoku-Butoh (暗黒舞踏, ankoku butō) movement. It typically involves playful and grotesque imagery, taboo topics, extreme or absurd environments, and is traditionally "performed" in white-body makeup with slow hyper-controlled motion, with or without an audience. But there is no set style, and it may be purely conceptual with no movement at all. Its origins have been attributed to Japanese dance legends Tatsumi Hijikata and Kazuo Ohno.

EWA MUSIALIK

4. Ewa Musialik, Film – The World Is My Home

10 minutes, Poland, 2008, Colour, Director: Ewa Musialik, Weronika Bien

http://www.youtube.com/watch?v=G-LNc4BBT1Q

Architect, interior designer and initiator of MUCK-IN Foundation. Graduated from Krakow University of Technology and The Academy of Fine Arts. She is married to architecture but for many years she has been having an affair with film. One of the results of this is a short documentary she made with Weronika Bień for Polish TV titled ‘The World Is My Home’.

The movie is about Adam Chałupski, a young polish man who was living an ordinary life when one day he decided to change everything and cycle alone to India. The film is a collage of his photographs taken during the trip and an interview with him which was made after his return to Poland.

GABRIEL OBOLEWICZ

5. Gabriel Obolewicz – “Cloud Lamp” 200 x 120 x 50 cm

Trained as an architect, his secret passion has always been boxes, containers and things to fill or to empty. One evening, drinking wine from a plastic cup, he was repeatedly blinded by a bare bulb hanging from the ceiling. "Eureka!"- he shouted! And from then on, we can marvel at how this brilliant idea materialized as sculpture and light.

Developing the idea of low-tech and digital fabrication, using simple and commonly found elements like plastic cups, he was interested in what we can design by repeating small elements. In nature there are many such examples, such as a huge shoal of fish deterring predators by creating from itself new intimidating forms. Even looking on how our world is built, matter it’s a structure of atoms. Cloud lamp is a synthesis of physical phenomena to form.

GRZEGORZ WILK

6. Grzegorz Wilk, Film – “Flaneur”

Grzegorz Wilk was born in 1980 in Krakow, and graduated in architecture from Technical University of Krakow in 1982. After spending almost 3 years in Walled Lefkosia from 2007, he is now living with his mother in a one-bedroom apartment and drives a Fiat Panda. He grew up in an area that was considered a suburb of both Krakow and Nowa Huta (which was a brand new socialist city built from scratch in the 1950s in opposition to the conservative, historical atmosphere of old Krakow). This background has formed a human with a specific sense of perception, interested in discreet exploring and observing people in urban spaces using bicycle and camera.

A video project made in January 2008 in collaboration with Adam Chałupski, this was an attempt to experience the space of Ledra street as it was originally created without any political or social obstacles. The aim was to create a flaneur effect by riding on a tricycle with a specially stabilized video camera through the street like there was no disrupting border wall.

from Wikipedia:

Flâneur comes from the French masculine noun which has the basic meanings of "stroller", "lounger", "saunterer", "loafer"—which itself comes from the French verb flâner, which means "to stroll". Charles Baudelaire developed a derived meaning of flâneur—that of "a person who walks the city in order to experience it".

The concept of the flâneur has also become meaningful in architecture and urban planning describing those who are indirectly and unintentionally affected by a particular design they experience only in passing.

Around

2010-04-07T20:23:00.006+03:00

AROUND

Rémy Rivoire

Artiste plasticien

Vit et travaille à Marseille

Ο καλλιτέχνης Rémy Rivoire παρουσιάζει το πρόγραμμα AROUND που επιχειρεί μέσω μιας σειράς από residencies και εκθέσεις σε πολλές μεσογειακές πόλεις (Αλγέρι, Κάιρο, Βηρυτός, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Lubjiana, Λευκωσία) να διεξάγει τον διάλογο σχετικά με τις τοπικές πολιτιστικές και πολιτικές ανησυχίες. Το τοπίο, η ιστορία, τα γεωπολιτικά στοιχεία της κάθε πόλης και η πολιτική χαρακτηρίζουν τις μετακινήσεις του καλλιτέχνη.

Ο καλλιτέχνης συμμετείχε στο εργαστήριο Noise Crossings της εικαστικής ομάδας Noise of Coinsidence το 2004 και επιστρέφει στην Κύπρο για να μελετήσει τα «φαινομενικά» σύνορα του νησιού, την «πράσινη γραμμή» και την περιοχή της Αμμοχώστου (Βαρώσι).

Ο Rémy Rivoire θα παρουσιάσει μια εγκατάσταση στον χώρο της Στοάς Αισχύλου το Παρασκευή 12/2/2010 και η έκθεση θα διαρκέσει εώς τις 21 του ίδιου μήνα. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν η ώρα 20:00.

Παράλληλα θα παρουσιάζεται η δουλειά των καλλιτεχνών Ελένης Σκουλιά και Μαίρης Χριστοδούλου με τίτλο «ήχος ή/και εικόνα», που πραγματεύεται την αποσύνδεση του ήχου από την εικόνα. Θα είναι μια διαδικασία κατασκευής δύο οθονών προβολής σε σχήμα παρενθέσεων και θα αποτελέσει ένα live performance που θα συνυπάρξει για μια εβδομάδα με τη δουλειά του καλλιτέχνη Remy Rivoire στον εκθεσιακό χώρο της 'Στοάς Αισχύλου'.

The artist Rémy Rivoire presents the program AROUND which attempts, through a series of residencies and exhibitions in many Mediterranean cities (Algiers, Cairo, Beirut, Istanbul, Athens, Lubjiana, Nicosia), to conduct a dialogue on local, cultural and political concerns. The scenery, history, geopolitical aspects of each city and the politics that characterize the movement of the artist.
The artist participated in the workshop of artistic Noise Crossings Group Noise of Coinsidence in 2004 and returned to Cyprus to study the "phenomenon" of the island borders, the Green Line and the area of Famagusta (Varosha).
The artist Rémy Rivoire will present an installation at the Stoa Aeschylou on Friday, 12/2/2010 and the exhibition will be open for the public until the 21st of the same month. The opening will take place and at 20:00.
The work of the artists Eleni Skoula and Mary Katharine Christodoulou with the title "sound and / or picture'' will also be presented. The work deals with the decoupling of sound from image. It will be a process of constructing two projection screens shaped like brackets and will take place as a live performance that will coexist for a week with the work of the artist Remy Rivoire at Stoa Aeschylou.

Do it Yourself

2010-04-07T20:17:00.002+03:00

“Do It Yourself”

Η παράσταση επιχειρεί μια κινησιακή-εικαστική πραγματεία πάνω στην απουσία υπόστασης. Πραγματεύεται την έννοια της απουσίας υπόστασης, αναπαριστώντας μια διαδικασία εξόδου από τον Εαυτό και επανεμφάνισης του. Εξετάζει την ανυπαρξία ως εναντιομέρεια του εαυτού και συνάμα κατάργησή του. Ένα εγχείρημα αυτοματαίωσης-επιστροφής, μια τοπολογία του μηδενός. Μια διαδραστική δουλειά όπου πραγματικό και φανταστικό συνυπάρχουν καθώς το ψηφιακό σώμα αλληλεπιδρά με τον performer όχι μόνο ως απλή αντανάκλασή του αλλά και ως alter-ego του. (Η παράσταση παρουσιάστηκε στο 1^ο Φεστιβάλ Χορού, Κίνησης & Παραστατικών Τεχνών «No... Body» τον Νοέμβριο στο θέατρο Παλλάς στη Λευκωσία)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Μάριος Κυριακού, Αθηνά Πική, Άννα Φωτιάδου

Δραματουργία: Μάριος Κυριάκου

Χορογραφία / Κίνηση: Αθηνά Πική

Video Art / Σκηνική Επιμέλεια: Άννα Φωτιάδου

Μουσική Σύνθεση: Christopher Malapitan

Κοστούμια: Φρόσω Μαύρου

2009-12-28T19:31:00.002+02:00

The caravan

The organization „ Aeschylus Arcade» presents its artistic proposal for a mobile exhibition, as part of its cultural activities.

The general idea includes the use of a caravan as an exhibition space, which will be positioned in different locations of the capital and later it might travel outside of Nicosia. The aim is to have the thematic of each „exhibition” related directly to the location and having references to its history, architecture, tradition and also to the political moments that the location might be connected to, always expressed through an artistic point of view.

The project will be executed in collaboration with the municipality of Nicosia regarding the search for the locations, the authorisation for the use of these locations and for the promotion of the project.

The artists interested in participating in the project and have a proposal for a specific thematical “exhibition” are been called to submit them to the email address: arcade.project@cytanet.com.cy or to mail them to the address: Aeschylus Arcade, Aeschylou Street 75b, 1011 Nicosia, until the 15^th of April 2010.

The phone numbers 00357 99 686209 (Demetris Neocleous) and 00357 99 433418 (Panikos Tembriotis) are also available.

Ανακοίνωση των Δραστηριοτήτων που θα πραγματοποιηθούν στη Στοα Αισχύλου κατα τη διάρκεια του 2010

2009-12-26T11:17:00.005+02:00

Η «Στοά Αισχύλου» είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 2007 στη Λευκωσία με στόχο το διάλογο γύρω από τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία μέσα από τη λειτουργία πειραματικών εργαστηρίων και εκθέσεων. Στα πλαίσια του «Arcade EAP (experimental art project)» ο χώρος Τέχνης στην οδό Αισχύλου, στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, φιλοξενεί εκθέσεις, διαλέξεις και εργαστήρια, ενώ προωθεί την έκδοση ψηφιακών και έντυπων μέσων, όλα με στόχο τη συμβολή στην εξέλιξη της καλλιτεχνικής έκφρασης με πυρήνα την Κύπρο.

Η διαφορετικότητα του Arcade E.A.P. έγκειται στην ενεργή ανάμιξη των ίδιων των καλλιτεχνών στην επιμέλεια των εκθέσεών στις οποίες πρόκειται να συμμετέχουν αλλά και στο ότι παρέχεται η ευκαιρία να λειτουργήσουν σαν επιμελητές και για διάφορες δραστηριότητες που οι ίδιοι επιθυμούν να διοργανώσουν, με απώτερο σκοπό τον εικαστικό πειραματισμό αλλά και την προώθηση της πνευματικής και πολιτιστικής δημιουργίας.

Το Arcade E.A.P. λειτουργεί σαν δίκτυο προώθησης πληροφοριών γύρω από την τέχνη και προβάλλει τους καλλιτέχνες και το έργο τους. Μελλοντικός στόχος είναι η δημιουργία residencies, δηλαδή η παροχή χώρου εργασίας αλλά και διαμονής σε ξένους καλλιτέχνες, γεγονός που αναμένεται να δώσει το έναυσμα για το άνοιγμα ενός διαύλου επικοινωνίας με σύγχρονα ρεύματα τέχνης και σύγχρονες ομάδες καλλιτεχνών από το εξωτερικό. Έχουν ήδη ολοκληρωθεί οι πιο κάτω δραστηριότητες:

“Rolling frame”

“Big other’s little other”

“Mondays at Arcade”:

Le Petit Chaperon Rouge - Eva Michalaki

Chimera (Χiμαιρα)

Corrupted city- Μαρίνα Γεωργίου - Γεωργία Σκουτάρη - Αγνή Δημητρίου

Lost - Tony Maslic (Nicosia, Belgrade, Rotterdam)

Τελετουργία- Χαράλαμπος + Βάσω Σεργίου (Λευκωσία)

Στο κόσμο του… - Μιχάλης Νικολαίδης (Düsseldorf)

Η δική μου Λήδρας - Adi Atassi (Λευκωσία)

Darkness Rising or Music for the people suffering from the sponanteous human combustion syndrome - Κωσταντίνος Ευαγγελίδης (Λευκωσία)

Για τον τρέχοντα χρόνο 2010-2011 προγραμματίζουμε τις πιο δραστηριότητες:

Stoa unravels Political Landscapes –Στη Στοά ξεδιπλώνονται Πολιτικά Τοπία/In road identities

“Artists with attitude”, ”The Beehive experiment”

Stoa unravels Political Landscapes-« Χαρτοδομική»

/Δημήτρης Νεοκλέους

Stoa unravels Political Landscapes/ Panikos Tembriotis -Mixed media and sound installation.

Pan-European Bridge 2010 /την

δραστηριότητα διοργανώνει σε συνεργασία με τη Στοά Αισχύλου ο καλλιτέχνης Tony Maslic

Stoa unravels Political Landscapes / Το Love[in] a different kefte”

Stoa unravels Political Landscapes / on the eight day’.

Residency/ Παν-ευρωπαϊκή Γέφυρα 2010

Το Arcade E.A.P. είναι ένα ευέλικτο πρόγραμμα που έχει σαν στόχο να σκιαγραφήσει τη πολυμορφία και τη διαφορετικότητα που διαπιστώνεται στον εικαστικό χάρτη. Για το λόγο αυτό, το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων είναι ανοικτό στο να δεχθεί εμπλουτισμό από ανθρώπους των Τεχνών που ενδέχεται να εισηγηθούν κάποια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα.

Ενδυναμώνοντας την πολυφωνία, η παραγωγή και η ποικιλομορφία στα εικαστικά δρώμενα θα εμπλουτιστεί και θα δοθούν ευκαιρίες σε περισσότερους Κύπριους καλλιτέχνες να εμπλακούν ενεργά στον εικαστικό χάρτη αλλά και σε ξένους να γνωρίσουν την σύγχρονη κυπριακή τέχνη. Ευελπιστούμε ότι η συνεργασία που θα προκαλέσουμε θα ανοίξει δρόμους για συμμετοχή Κυπρίων καλλιτεχνών σε περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις, ενδυναμώνοντας έτσι, ίσως και εδραιώνοντας το κυπριακό στοιχείο στο χώρο της τέχνης.

Το Τροχόσπιτο

2009-12-26T11:12:00.001+02:00

Το τροχόσπιτο

Ο οργανισμός «Στοά Αισχύλου» στα πλαίσια των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του παρουσιάζει την καλλιτεχνική του πρόταση για μια κινούμενη έκθεση.

Η γενικότερη ιδέα περιλαμβάνει τη χρήση ενός τροχόσπιτου σαν εκθεσιακό χώρο, το οποίο θα στήνεται σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και μεταγενέστερα ίσως ταξιδέψει και εκτός Λευκωσίας. Στόχος είναι η θεματική της κάθε «έκθεσης» να σχετίζεται άμεσα και να παρουσιάζει στοιχεία από την ιστορία, αρχιτεκτονική, παράδοση του σημείου που θα στήνεται το τροχόσπιτο, καθώς και πολιτικά γεγονότα που πιθανόν να συνδέονται με αυτό αλλά πάντα εκφρασμένα μέσα από καλλιτεχνική σκοπιά .

Το project θα γίνει σε συνεργασία με τον Δήμο Λευκωσίας όσον αφορά την εξεύρεση χώρων, την παροχή αδειών για τη χρήση συγκεκριμένων σημείων αλλά και για την προώθηση του.

Καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στο project και έχουν προτάσεις για συγκεκριμένη θεματική «έκθεση» καλούνται να τις υποβάλουν στη διαδικτυακή διεύθυνση arcade.project@cytanet.com.cy ή να μας ταχυδρομήσουν τις προτάσεις τους στη διεύθυνση Στοά Αισχύλου, Αισχύλου 75β ,1011,Παλιά Λευκωσία μέχρι τις 15 Απριλίου 2010.

Τα τηλέφωνα 00357 99 686209 (Δημήτρης Νεοκλέους) και 00357 99 433418 (Πανίκος Τεμπριώτης) είναι επίσης στη διάθεση σας.

Le Petit Chaperon Rouge - Eva Michalaki - 09.10.2009

2009-10-03T10:27:00.011+03:00

evaluna.info

“The present contains nothing more than the past, and what is found in the effect was already in the cause” - Henri Bergson

Eva Michalaki’s visual practice is a personal transcription of time. Michalaki’s works can be seen as the writing of a private version of history, which does not necessarily aim for an objective description of accurate events but rather the creation of a vivid narrative based on experience and strong imagery. Following the tradition of a young girl’s diary she orchestrates total environments based on free association that depict her position in a particular instant. Michalaki’s narration of history deduced by autobiographical elements draws from the basic and universal qualities of a fairy tale rather than those of an epistemic depiction of the past.

In her previous preoccupation with travel journals she has attempted to record the present through first hand observations and a visual reading of her own experiences of dislocation. Michalaki marks her own spacetime continuum by creating a compilation of memories through the fragments of a voyage. Like a contemporary visual Pausanias, she produces books that map a certain autobiogeography composed by phrases, photographs, scraps, sketches and storylines. These hybrid artist’s books are produced in the philosophy of the collage in a manner that betray Michalaki’s fascination for the interspersion of media, typical of the Surrealist tradition, that ultimately flirts with the elimination of the medium borders. The horror vacui composition of these scrapbooks is evidence of the artist’s erratic, almost childlike, fury for creation and of the particular esthesia of time distinct only in the traveler’s haste to absorb the most in a limited duration.

In Le Petit chaperon rouge, the artist transforms her travel journal into a time travel diary. The manifestation of this travel is no longer a book, but a complete installation comprising of three chapters, each of which are experienced like flipping through the pages of one of her travel journals. In this time travel diary, Michalaki explores the fragmented memories of a childhood following the free association method seen in her travel journals. The artist’s choice of title reflects a young girl’s coming of age passage, as seen in the fairy tale. After having left home, little red ridding hood ventures into a series of ominous events that she faces alone. Before coming out of this series of events with the maturity of experience, she is first victimized as a child by the dark forces of which she had not been prepared.

The introductory section of the exhibition welcomes the viewer to enter as a guest, the privacy of the staged memoir. The gauze canopy that protects the installation, creates the sense of the blurry, dreamlike ambiance of a distant memory cut off from reality, but also hints on a traumatic character of an introverted childhood. The pendulous toys and stitched children’s clothing of the mobile skulking over the visitor’s head mirror the trauma of an action suspended midway. The seating of comfortable cushions on the floor and the open invitation to a young girl’s notebooks console the harshness of the mobile and act as a version of a child’s security blanket. The entrance to the next chapter of Le petit Chaperon rouge, is closed off to the viewer. Behind bars and in a completely dark environment, a white nightgown is hung creating the eerie effect of a haunting past that is secured in the darkest corners of memory. The final section of the exhibition acts as the replica of a home. Drawings of household objects are hanging from the wall and two diaries invite the viewer to glimpse into the rules of the host. The delicate materials of the artist’s handmade bookbinding and the intimacy of the thoughts scribbled in the diaries, seem to silently demand the viewer’s caution and care similar to what is expected by a friend invited to the artist’s home.

The naif morale of the fairy tale, the ghostly image of a flowing white nightgown, the unsystematic sequence of drawings on tracing paper notebooks pose as hazy remnants of a past joined only by the artist’s stream of consciousness. The exhibition reads less as a tribute to the loss of childhood and more as a testament to it after having achieved a level of maturity in recording time through the consciousness of personal experience.

By Evita Tsokanta

"Το παρόν δεν περιέχει τίποτε περισσότερο από το παρελθόν και ό,τι υπάρχει στο αιτιατό ήταν ήδη στην αιτία" - Henry Bergson

Η εικαστική πρακτική της Εύας Μιχαλάκη είναι μια προσωπική μεταγραφή του χρόνου, αποδελτιώσεις μιας μύχιας εκδοχής της ιστορίας. Τα έργα της δεν στοχεύουν σε μια αντικειμενική και ακριβή περιγραφή των γεγονότων αλλά στη σύνθεση μιας γλαφυρής αφήγησης που βασίζεται στην εμπειρία και τη δυνατή εικονογραφία. Αντλεί έτσι στοιχεία από την παράδοση του κοριτσίστικου ημερολογίου, για να ενορχηστρώσει καθολικά, συνειρμικά περιβάλλοντα τα οποία μοιάζουν να εντοπίζουν κάθε φορά τη θέση της σε μια δεδομένη στιγμή. Ο τρόπος με τον οποίον η Μιχαλάκη αφηγείται την ιστορία συγκροτείται από αυτοβιογραφικά στοιχεία· οφείλει περισσότερα στις βασικές και καθολικές ιδιότητες των παραμυθιών παρά στις επιστημονικές απεικονίσεις του παρελθόντος.

Όπως και στα ταξιδιωτικά ημερολόγια, με τα οποία έχει ασχοληθεί στο παρελθόν, η Μιχαλάκη επιχειρεί να καταγράψει το παρόν μέσα από πρωτογενείς παρατηρήσεις και μια εικαστική ανάγνωση των μετακινήσεών της. Χαράσσει έτσι ένα δικό της χωροχρονικό συνεχές, ανθολογώντας αναμνήσεις, συλλέγοντας ταξιδιωτικά αποσπάσματα. Σαν ένας σύγχρονος εικαστικός Παυσανίας, δημιουργεί βιβλία τα οποία λειτουργούν σαν χαρτογραφήσεις μιας αυτοβιογεωγραφίας αποτελούμενης από φράσεις, φωτογραφίες, αποκόμματα, σχέδια και σενάρια. Τα υβριδικά artist book της Μιχαλάκη οφείλουν πολλά στη φιλοσοφία του κολάζ και προδίδουν τη γοητεία που της ασκεί η – τόσο χαρακτηριστική στους Σουρεαλιστές- εναλλαγή των μέσων η οποία εντέλει ισοδυναμεί με κατάλυση των ορίων ανάμεσα στα μέσα. Η σύνθεση των σημειωματαρίων της διακρίνεται από horror vacui το οποίο καταδεικνύει μια ακατάστατη, σχεδόν παιδική δημιουργική ορμή και την ιδιαίτερη εκείνη, βιαστική αίσθηση του χρόνου που χαρακτηρίζει τον ταξιδιώτη που ρουφάει όσο γίνεται περισσότερα σε όσο γίνεται συντομότερο χρόνο.

Στην έκθεση Le Petit Chaperon Rouge, η καλλιτέχνης μεταλλάσσει τα ταξιδιωτικά της ημερολόγια στο χώρο σε ένα ημερολόγιο ταξιδιού στο χρόνο. Η έκφραση του ταξιδιού αυτού δεν είναι πια ένα βιβλίο αλλά μια πλήρης εγκατάσταση που απαρτίζεται από τρία κεφάλαια και καλεί το θεατή να περιηγηθεί μέσα της σαν να φυλλομεττρά ένα βιβλίο. Σε αυτό το ημερολόγιο χρονικού ταξιδιού, η Μιχαλάκη διερευνά τις θραυσματικές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, ακολουθώντας και πάλι τη μέθοδο των ελεύθερων συνειρμών που συναντάμε και στα ταξιδιωτικά της ημερολόγια. Η επιλογή του τίτλου αντανακλά το πέρασμα ενός κοριτσιού στην ενήλικη ζωή, όπως φαίνεται και στο παραμύθι. Η Κοκκινοσκουφίτσα φεύγει από το σπίτι της και ζει μια σειρά από απειλητικά επεισόδια τα οποία αντιμετωπίζει μόνη της. Πριν βγει από αυτήν την ακολουθία γεγονότων με την ωριμότητα της εμπειρίας, θυματοποιείται ως παιδί ακόμη από τις σκοτεινές δυνάμεις για τις οποίες δεν είναι προετοιμασμένη.

Το εισαγωγικό τμήμα της έκθεσης καλωσορίζει τον θεατή ως επισκέπτη στα ενδότερα μιας σκηνοθετημένης ανάμνησης. Η κουνουπιέρα από γάζα που προφυλάσει την εγκατάσταση, δημιουργεί το αίσθημα της θολής, ονειρικής ατμόσφαιρας μιας μακρινής ανάνμνησης που είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα υπαινίσσεται το τραυματικό χαρακτήρα μιας εσωστρεφούς παιδικότητας. Τα αιωρούμενα παιχνίδια και ραμμένα παιδικά ρούχα που παραμονεύουν πάνω από το κεφάλι του επισκέπτη καθρεφτίζουν τα τραύμα μιας πράξης που αναστέλλεται στα μισά. Τα καθίσματα από μαξιλάρια στο πάτωμα και η σιωπηλή, ανοιχτή πρόσκληση στα σημειωματάρια ενός κοριτσιού συμβιβάζουν τη σκληρότητα του mobile και δρουν σαν μια άλλη εκδοχή της παιδικής κουβέρτας που προσφέρει ασφάλεια. Η είσοδος στο επόμενο κεφάλαιο του Le petit Chaperon rouge, είναι κλεισμένη για το θεατή. Πίσω από σιδεριές και σε ένα εντελώς σκοτεινό περιβάλλον, κρέμεται ένα λευκό νυχτικό που δημιουργεί την απόκοσμη εντύπωση ενος παρελθόντος που σε στοιχειώνει αλλά παραμένει ασφαλισμένο στις πιο σκοτεινές γωνιές της μνήμης. Το τελευταίο κομμάτι της έκθεσης λειτουργεί σαν μια ρέπλικα σπιτιού. Σχέδια από αντικείμενα του σπιτιού κρέμονται από τους τοίχους και δυο ημερολόγια προσκαλούν το θεατή να κρυφοκοιτάξει τους κανόνες του οικοδεσπότη. Όπως και οι απατήσεις που έχει ο καλεσμένος στο σπίτι του καλλιτέχνη, έτσι και τα ευαίσθητα υλικά της χειροποίητης βιβλιοδεσίας και η οικειότητα των σκέψεων που έχουν καταγραφεί στα ημερολόγια, δείχνουν να απαιτούν σιωπηλά την προσοχή και φροντίδα του θεατή.

Το ναϊφ φρόνημα του παραμυθιού, η εξαϋλωμένη εικόνα του λευκού νυχτικού που κυματίζει, η μη-συστηματική ακολουθία των σχεδίων στα μπλοκ ιχνογραφίας από ριζόχαρτο ποζάρουν σα συγκεχυμένα απομεινάρια ενός παρελθόντος που συνδέονται μόνο από τη ροή της συνείδησης του καλλιτέχνη. Η ανάγνωση της έκθεσης είναι λιγότερο ένας φόρος τιμής στην απώλεια της παιδικότητας και περισσότερο μια διαθήκη σε αυτή, όταν πια η καλλιτέχνης έχει επιτύχει ένα επίπεδο ωρίμανσης στη καταγραφή του χρόνου μέσα από τη συνείδηση της προσωπικής εμπειρίας.

Εβίτα Τσοκάντα

Chimera (Χiμαιρα), September 2 + 3, 2009

2009-09-16T15:34:00.020+03:00

Triton Gallery LLC presents Chimera (Χiμαιρα), a video screening curated by Chris Bors and Ketta Ioannidou as part of the program “At Arcade” at Arcade Experimental Art Projects / Stoa Aeschylou .Formerly a fake gallery that existed only on the web, Triton Gallery LLC teams up with Stoa Aeschylou for its first non-virtual curatorial project.

Featuring18 artists from Cyprus, France, Israel, Italy, the Netherlands, Poland and the United States of America, the two-hour video screening focuses on the concept of unreal narratives and alternate realities. The title Chimera stands for a thing that is hoped or wished for but in fact is an illusory or impossible to achieve. In Greek mythology, a Chimera is a fire breathing female monster with a lion's head, a goat's body and a serpent's tail. In July 2009, Chimera was screened in the Lower East Side area of New York City at Envoy Gallery.

The artists featured are: Fanny Allié (France), Michael Bell-Smith (USA), Janet Biggs (USA), Christine Catsifas (USA), Georgia Della (Cyprus), Nadia Hironaka and Matthew Suib (USA), Timothy Hutchings (USA), Lisa Kirk (USA), Katarzyna Kozyra (Poland), Lemeh42 (Italy), LoVid (USA), Tricia McLaughlin (USA), Sharon Paz (Israel), Demetris Roditis (Cyprus), Elina Roditou (Cyprus), Roland Schimmel (the Netherlands), Allison Schulnik (USA) and James Walsh (USA).

Allison Schulnik’s Hobo Clown is an abstract, psychedelic claymation that lyrically follows its forlorn misfit subjects into otherworldly activity. Janet Biggs’s Vanishing Point pairs a motorcycle racer speeding across the otherworldly landscape of Utah's Salt Flats with a gospel choir belting out a song in a visually and aurally transporting ride. Nadia Hironaka and Matthew Suib’s The Soft Epic takes the form of a moving panorama to imagine the end of History — where Hollywood splendor usurps mythological and historical narrative in service of political authority and social order. Lisa Kirk’s Revolution commercial, a mock advertisement for her Revolution perfume stored in a pipe bomb container, is a slickly produced video showing masked male and female terrorists in a sinister love connection. Katarzyna Kozyra’s summertale, a vibrant, 20 minute long video that veers between bucolic bliss and blood-splattered grotesque, is a theatrically staged fairy tale fantasy. Michael Bell-Smith’s Up and Away is a beguiling video of landscapes and cityscapes rolling down past each other at different speeds, creating an alluring fantasy of travel, place and nature.

About the curators: Chris Bors is a New York-based artist and writer who has had solo exhibitions at Envoy Gallery in New York and Argo Gallery in Nicosia, Cyprus. Group exhibitions include P.S.1 MoMA and White Columns in New York, Archimede Staffolini Gallery in Nicosia, Casino Luxembourg in Luxembourg and the Videoex Festival in Zurich. He has written for Artnet, ArtReview and Artinfo. Ketta Ioannidou is a Cypriot artist based in New York who represented Cyprus at the Alexandria Biennale in 2007, the Cairo Biennale in 2003 and the Rome Biennale for Young Artists from European and Mediterranean Countries in 1999. She has had solo exhibitions at Centre of Contemporary Art Diatopos and Argo Gallery, both in Nicosia, Cyprus and has shown her work at Sixtyseven Gallery (Thierry Goldberg Projects) and the Bronx Museum in New York.

This video screening is sponsored by the Cyprus Ministry of Education and Culture, Marfin Popular Bank Public Co Ltd, Deloitte Limited and Ioannides Demetriou LLC.

Η Triton Gallery LLC παρουσιάζει τη Χίμαιρα, μια video-προβολή, υπό την επιμέλεια του Chris Bors και της Κέττας Ιωαννίδου στα πλαίσια της δραστηριότητας “At Arcade” στην Στοά Αισχύλου. Αρχικά μια ψεύτικη γκαλερύ, η οποία στο παρελθόν υπήρχε μόνο στο διαδύκτιο, η Triton Gallery LLC συνεργάζεται τώρα με την Στοά Αισχύλου για το πρώτο της non-virtual project.

Η δίωρη προβολή παρουσιάζει 18 καλλιτέχνες από Κύπρο, Γαλλία, Ισραήλ, Ιταλία, Ολλανδία, Πολωνία και Αμερική, εστιάζοντας στις έννοιες φανταστικών αφηγημάτων και παράλληλων πραγματικοτήτων. Ο τίτλος Χίμαιρα εκφράζει μια ευχή ή μια επιθυμία η οποία στην πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση ή προϊόν φαντασίας αδύνατο να επιτευχθεί. Στην ελληνική μυθολογία, η Χίμαιρα είναι ένα θηλυκό τέρας που εκπνέει φωτιά, έχει κεφάλι λιονταριού, σώμα κατσίκας και ουρά φιδιού. Τον Ιούλιο του 2009, η Χίμαιρα θα παρουσιαστεί στην γκαλερύ Envoy στην Lower East Side περιοχή της Νέας Υόρκης.

Οι καλλιτέχνες που λαμβάνουν μέρος είναι οι Fanny Allié (Γαλλία), Michael Bell-Smith (ΗΠΑ), Janet Biggs (ΗΠΑ), Christine Catsifas (ΗΠΑ), Γεωργία Δελλά (Κύπρος), Nadia Hironaka and Matthew Suib (ΗΠΑ), Timothy Hutchings (ΗΠΑ), Lisa Kirk (ΗΠΑ), Katarzyna Kozyra (Πολωνία), Lemeh42 (Ιταλία), LoVid (ΗΠΑ), Tricia McLaughlin (ΗΠΑ), Sharon Paz (Ισραήλ), Δημήτρης Ροδίτης (Κύπρος), Ελίνα Ροδίτου (Κύπρος), Roland Schimmel (Ολλανδία), Allison Schulnik (ΗΠΑ) and James Walsh (ΗΠΑ).

To Hobo Clown της Allison Schulnik είναι ένα αφηρημένο, ψυχεδελικό claymation που ακολουθεί παθιασμένα τους εγκαταλελειμμένoυς και απροσάρμοστους ήρωές του σε εξωπραγματικές δραστηριότητες. Το Vanishing Point της Janet Biggs ζευγαρώνει μια δρομέα μοτοσικλετιστή που επιταχύνει πάνω στο εξωπραγματικό τοπίο των Salt Flats της Utah με μια δυναμική χορωδία gospel τραγουδιών που οπτικά και ακουστικά μεταφέρουν τον θεατή αλλού. Το The Soft Epic της Nadia Hironaka και του Matthew Suib παίρνει τη μορφή κινούμενου πανοράματος για να υποθέσει το τέλος της Ιστορίας - όπου η λαμπρότητα του Hollywood καταλαμβάνει ένα μυθολογικό και ιστορικό αφήγημα στην υπηρεσία της πολιτικής εξουσίας και της κοινωνικής τάξης. Το Revolution commercial της Lisa Kirk είναι μια πλαστή διαφήμιση για το δικό της άρωμά, Revolution, το οποίο φυλάγεται σε σωλήνα βόμβας, και παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό φιλμάκι διαφήμισης όπου εμφανίζονται άντρες και γυναίκες μασκοφόροι τρομοκράτες σε μια ύπουλη σχέση αγάπης. Το summertale της Katarzyna Kozyra είναι ένα έντονο εικοσάλεπτο βίντεο που κινείται ανάμεσα στη βουκολική ευδαιμονία και την τερατώδη αιματοχυσία, σε μια καλά οργανωμένη παραμυθένια θεατρική παράσταση. Ο Michael Bell-Smith παρουσιάζει το Up and Away, ένα γοητευτικά μαγικό βίντεο τοπίων και εικονικών παραστάσεων μιας πόλης οι οποίες κυλούν η μια μετά την άλλη με διαφορετικές ταχύτητες, δημιουργώντας μια σαγηνευτική φαντασίωση περιήγησης, τοπίου και φύσης.

Για τους επιμελητές: Ο Chris Bors είναι εικαστικός και κριτικός τέχνης που ζει στη Νέα Υόρκη και γράφει για το Artnet, ArtReview και Artinfo. Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις στην Envoy Gallery στη Νέα Υόρκη και γκαλερύ Αργώ στη Λευκωσία . Ομαδικές εκθέσεις περιλαμβάνουν P.S.1 MoMA, White Columns στη Νέα Υόρκη, Casino Luxembourg στο Λουξεμβούργο και Archimede Staffolini στη Λευκωσία. Η Κέττα Ιωαννίδου ζει στη Νέα Υόρκη και στη Λευκωσία και εκπροσώπησε την Κύπρο στην Μπιενάλε Καΐρου 2003 στην Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 2007, και στην Μπιενάλε Ρώμης για νέους καλλιτέχνες το 1999, έκανε ατομική έκθεση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Διάτοπος και στην γκαλερύ Αργώ και έχει μεταξύ άλλων εκθέσει στο Bronx Museum of the Arts και Sixtyseven Gallery (Thierry Goldberg Projects) στη Νέα Υόρκη.

Η προβολή υποστηρίζεται από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.
Χορηγοί: Marfin Popular Bank Public Co Ltd, Deloitte Limited, Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ.

corrupted city - Μαρίνα Γεωργίου - Γεωργία Σκουτάρη - Αγνή Δημητρίου (Λεμεσός, Λευκωσία)

2009-06-11T12:15:00.019+03:00

05.01.2009 shots from the opening

lost - Tony Maslic (Nicosia, Belgrade, Rotterdam)

2009-04-10T09:36:00.004+03:00

photos from Tony's happening on 16.02.2009, during Mondays at arcade

Tελετουργία - Χαράλαμπος + Βάσω Σεργίου (Λευκωσία)

2009-04-09T07:50:00.005+03:00

«Καμιά εμπειρία δεν είναι τόσο ασήμαντη ώστε να μην μπορεί να ενταχθεί σε κάποια τελετουργία και να αποκτήσει έτσι υψηλότερο νόημα»

Κατά την κοινωνική ανθρωπολογία η τελετουργία συνιστά ιδιωτική ή δημόσια πράξη που ακολουθεί ορισμένο τυπικό και έχει έντονα μαγικό και θρησκευτικό χαρακτήρα. Κατά τη βιολογία συνιστά την τυποποιημένη συμπεριφορά ενός ζωικού οργανισμού, ως απόκριση σε υποκινητή (π.χ. σύζευξη, αναπαραγωγή) Μεταφορικά νοείται κάθε σειρά πράξεων που γίνεται με μεγάλη προσοχή, ακρίβεια και προσήλωση σε συγκεκριμένο τυπικό. Η Τελετουργία είναι ένα σύνολο ενεργειών, με συμβολική αξία, η απόδοση της οποίας ορίζεται συνήθως από μία θρησκεία ή από τις παραδόσεις μιας κοινότητας, τους θρησκευτικούς ή τους πολιτικούς νόμους ακόμα και από τους νόμους της οικογένειας, λόγω της καθολικά αποδεκτής και αντιληπτής αποτελεσματικότητας των ενεργειών αυτών. Έχει την ισχύ να μεταμορφώνει ανθρώπους και καταστάσεις. Επιχειρεί να επιτελέσει, να πραγματοποιήσει και να χειριστεί τα κεντρικά διλήμματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την συνέχεια και την σταθερότητα, την ανάπτυξη και την γονιμότητα, το ηθικό και το ανήθικο, την υπέρβαση.
Στην τελετουργία ο χρόνος και ο χώρος είναι ιερά μεγέθη και προσδιορίζονται συμβολικά. Ένα τελετουργικό μπορεί να εκτελεσθεί σε τακτά χρονικά διαστήματα, ή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ή κατά την κρίση των ατόμων, η της κοινότητας. Μπορεί να εκτελεσθεί από ένα μεμονωμένο άτομο, από μια ομάδα ή από ολόκληρη την κοινότητα. Σε αυθαίρετες ή συγκεκριμένες θέσεις, που διατηρούνται ειδικά για το σκοπό αυτό. Μπορεί να γίνει δημόσια ή ιδιωτικά, είτε ενώπιον συγκεκριμένων ανθρώπων.
Οι σκοποί των τελετουργικών ποικίλουν. Περιλαμβάνουν την συμμόρφωση με τις θρησκευτικές υποχρεώσεις ή ιδανικά, την ικανοποίηση των πνευματικών ή συναισθηματικών αναγκών, την ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών ή μερικές φορές σκοπός είναι ακριβώς η ευχαρίστηση για το ίδιο το τελετουργικό. Περιλαμβάνουν όχι μόνο τις διάφορες ιεροτελεστίες λατρείας και τα μυστήρια των οργανωμένων θρησκειών και λατρειών, αλλά και τις ιεροτελεστίες της μετάβασης ορισμένων κοινωνιών, των όρκων της υποταγής, των προεδρικών εγκαινιάσεων, των γάμων και των κηδειών, των σχολικών «εσπευσμένων» παραδόσεων και των βαθμολογήσεων, συνεδριάσεις των λεσχών, αθλητικές εκδηλώσεις, συμβαλλόμενα μέρη αποκριών, παρελάσεις παλαιμάχων, ακόμη και τα Χριστούγεννα που ψωνίζουμε περισσότερο.

Πολλές δραστηριότητες που εκτελούνται φαινομενικά για συγκεκριμένους λόγους, όπως οι ένορκες δίκες, η εκτέλεση των εγκληματιών, και τα επιστημονικά συμπόσια, φορτώνονται τις καθαρώς συμβολικές ενέργειες που ορίζονται από τους κανονισμούς ή την παράδοση, και έτσι εν μέρει αποκτούν φύση τελετουργικού. Ακόμη και οι κοινές ενέργειες όπως τη χειραψία και το ρητό «γειά σου» είναι τελετουργικά της καθημερινότητας μας. Ακόμα και το κυριακάτικο τραπέζι αποτελεί τελετουργικό. Εν πάση περιπτώσει, ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός τελετουργικού είναι ότι οι ενέργειες και ο συμβολισμός του δεν επιλέγετε αυθαίρετα από τους εκτελεστές, ούτε υπαγορεύετε από τη λογική ή την ανάγκη, αλλά είτε ορίζεται από τους εκτελεστές, από κάποια εξωτερική πηγή, είτε κληρονομείται ασυναίσθητα από τις κοινωνικές παραδόσεις. Τα μηνύματα που εμπλέκονται ενεργούν σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο που αφορά μεν αλλά παράλληλα υπερβαίνει τη θεωρητική σκέψη. Συνεπώς οι τελετουργίες είναι θεμελιώδους σημασίας για τον πολιτισμό και μπορούν μα χρησιμοποιηθούν προς έλεγχο, υπονόμευση, σταθεροποίηση βελτίωση ή εκφοβισμό ατόμων και ομάδων. Το αν θα χαρακτηρίσουμε μια επιτέλεση ως τελετουργία ή θεατρική πράξη εξαρτάται από το γενικότερο πλαίσιο διεξαγωγής της. Σε μία θεατρική παράσταση το κοινό περισσότερο παρατηρεί παρά δρα, ενώ το όλο γεγονός αποτελεί αυτοσκοπό, δηλαδή επιτελείται για όσους το παρακολουθούν και όχι για μια ανώτερη δύναμη που εποπτεύει ή για κάποιον άλλον απόντα. Αυτή η διάκριση ασφαλώς δεν είναι απόλυτη, αφού οι περισσότερες επιτελέσεις διαθέτουν στοιχεία ψυχαγωγίας, αλλά στοχεύουν εξίσου στην αποτελεσματικότητα.

Το έργο του Χαράλαμπου και της Βάσως Σεργίου αποτελεί μιας μικρής διάρκειας εικαστικό δρώμενο. Ένα οπτικοακουστικό βίωμα όπου η προσέγγιση εστιάζει στην ερμηνευτική αξία των τελετουργιών.

Στο κόσμο του… - Μιχάλης Νικολαίδης (Düsseldorf)

2009-04-07T09:21:00.011+03:00

02.02.2009

Η δική μου Λήδρας - Adi Atassi (Λευκωσία)

2009-04-06T14:36:00.007+03:00

Adi's project views on January the 26th

Darkness Rising or Music for the people suffering from the sponanteous human combustion syndrome - Κωσταντίνος Ευαγγελίδης (Λευκωσία)

2009-04-06T14:14:00.006+03:00

Με κύριο θέμα το σκοτάδι και το φαινόμενο της Αυτόματης Ανθρώπινης Ανάφλεξης, ο Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης παρουσίασε ένα μακροσκελές οπτικό-ακουστικό perfomance, μια 24ωρη αυτοσχέδια μουσική υπόκρουση αφιερωμένη στην πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου και το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και το φως που ξεπρόβαλε μέσα από το σκοτάδι, ανεξάρτητα με το ποιος ήταν το καύσιμο.

Η μουσική ξεκίνησε στις 12:00 πμ τη Δευτέρα και σταμάτησε στις 11:59 μμ. Μαζί με τον Κωνσταντίνο έπαιξαν και άλλοι φίλοι μουσικοί κατά τη διάρκεια των 24 ωρών.

Blank Mind Black Mind - Δημήτρης Φουτρής (Αθήνα)

2009-03-25T22:33:00.033+02:00

installation shots on 15.12.2008

Mondays at Arcade - the project

2009-03-23T21:16:00.026+02:00

Χρόνος
Ο στόχος της δραστηριότητας «Mondays at Arcade» είναι να προκαλέσουμε τη δημιουργία μιας σειράς εκθέσεων που θα πραγματεύονται την έννοια ενός εικαστικού γεγονότος όχι απαραίτητα σαν απόρροια μιας μακρόχρονης εργασίας αλλά σαν κάτι εφήμερο ή κάτι άμεσα συνδεδεμένο με την έννοια του χρόνου. Ο χρόνος σαν αιτία δημιουργίας κάποιου έργου, ο χρόνος σαν περιοριστικό στοιχειό στην διάρκεια δημιουργίας ενός έργου ή μιας έκθεσης ακόμα. Ο περιορισμένος χρόνος παρουσίασης μια έκθεσης όπου αναγκαστικά την μετατρέπει σε κατά κάποιο τρόπο «εικαστική παράσταση».

Χώρος
Τα έργα που θα παρουσιαστούν είναι επηρεασμένα ή προσαρμοσμένα στον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του κτιρίου (εγκαταστάσεις στον χώρο και γλυπτική), είτε στον λειτουργικό(ο χώρος μετατρέπεται σε χώρο συναυλιών ή σε εφήμερο μπαράκι ή ακόμα είναι άμεσα επηρεασμένα και έχουν δημιουργηθεί από τον γενικό χαρακτήρα της περιοχής της οδού Αισχύλου και του γενικότερου χαρακτήρα της παλαιάς Λευκωσίας.
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν ετοίμασαν συγκεκριμένα έργα για την έκθεση "Mondays at Αrcade" και είναι βασισμένα πάνω στη χρονική διάρκεια της παρουσίασης (η έκθεση θα είναι ανοικτή για μόνο 24 ώρες .Θα παρουσιαστούν εγκαταστάσεις στο χώρο, performances, γλυπτικά και φωτογραφικά έργα, μουσικές παραστάσεις. Κατά τη διάρκεια των εκθέσεων θα λειτουργεί μπαρ, κάτι που θα βοηθήσει να αποδώσουμε καλυτέρα την έννοια και τον εφήμερο χαρακτήρα μιας «εικαστικής παράστασης».

Οι καλλιτέχνες και διοργανωτές: Πανίκος Τεμπριώτης και Δημήτρης Νεοκλέους

Έναρξη- Διάρκεια Δραστηριότητων:
Η πρώτη δραστηριότητα θα αρχίσει στις 15 Δεκεμβρίου 2008 και το όλο πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί στις 24 Φεβρουαρίου του 2009.
Οι δραστηριότητες μας θα έχουν διάρκεια ενός 24ώρου ή δυο ημερών (σε κάθε δραστηριότητα η διάρκεια θα προσαρμόζεται στις ανάγκες της έκθεσης και θα ανακοινώνεται εγκαίρως) και θα παρουσιαστούν με την εξής χρονική σειρά:

Δημήτρης Φουτρής (15/12/2008)
Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης (22/12/2008)
Μαρίνα Γεωργίου - Γεωργία Σκουτάρη - Αγνή Δημητρίου (05/01/2009)
Adi Atassi (26/01/2009
Μιχάλης Νικολαίδης (02/02/2009)
Tony Maslic (16/02/2009)
Χαράλαμπος και Βάσω Σεργίου (23/02/2009)

Mondays at Arcade - Οι συμμετοχές/The Participants

2008-11-26T15:38:00.011+02:00

> Πρώτη Δραστηριότητα
Ημερομηνία: 15/12/2008
Καλλιτέχνης: Δημήτρης Φουτρής (Αθήνα)
Τίτλος Δραστηριότητας: Blank Mind Black Mind

"Το μυαλό είναι κενό. Κενός χρόνος. Γρήγορος χρόνος. Αργός χρόνος. σκοτάδι. Αμυδρές εικόνες και αόριστοι ήχοι που γυρνάνε στο μυαλό. Μια παγωμένη αίσθηση, κάτι σαν όνειρο...'
Στο έργο που θα παρουσιάσω δεν προϋπάρχει κάποιο συγκεκριμένο concept, αλλά θα προκύψει μέσα από τον πειραματισμό και την συνομιλία μου με τον συγκεκριμένο χώρο κατά την παραμονή μου τις ημέρες εκείνες. Θα ξεκινήσω να δημιουργήσω ένα site-specific installation με τρία στοιχεία σαν αφορμή. Το μαύρο χρώμα μια ηχητική σύνθεση και τον χρόνο. Αυτά θα είναι τα στοιχεία που επεξεργαστώ για την εφαρμογή του project".

Possible stage for a heavy metal solo guitar performance, 2005, mixed media installation, dimensions variable, 4th Deste prize, Deste foundation, installation view: May 2005, Athens, courtesy: The Artist & Ileana Tounta Gallery

Σύντομο Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Φουτρής ξεκίνησε ως ζωγράφος αναπτύσσοντας ένα έντονο ενδιαφέρον στο σφετερισμό και την εφαρμογή των νέων μέσων, στα παραδοσιακά μέσα, όπως και τις μεθόδους επεξεργασίας σύγχρονων ψηφιακών εικόνων και στοιχείων. Ενσωματώνει την οπτική γλώσσα από διαφορετικές πολιτιστικές περιοχές, όπως το Gothic και την κουλτούρα του heavy metal, χρησιμοποιώντας, ζωγραφική, εγκαταστάσεις, περιβάλλοντα και περφόρμανς. Η εργασία του παίζει με το επικοινωνιακό στρώμα των παραδοσιακών εννοιών της τέχνης και της σύγχρονης εικαστικής γλώσσας. Πραγματεύεται με έννοιες όπως, την υπερφυσική αίσθηση του Ιερού, το Μνημειακό και Μεγαλειώδες, την σκοτεινή πλευρά του Ανθρώπινου, την Ουτοπία και τον Ρομαντισμό.

I have harnessed the shadows that stride from world to world to sow death and madness, 2007, mixed media installation, 400X280 cm, from The National Museum Of contemporary Art, exhibition: In Present Tense, Young greek artistsAthens 13.12.2007 – 30.03.2008, courtesy: The Artist & Ileana Tounta Gallery

> Δεύτερη Δραστηριότητα

Ημερομηνία: 22/12/2008
Καλλιτέχνης: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης (Λευκωσία)
Τίτλος Δραστηριότητας: Darkness Rising or Music for the people suffering from the sponanteous human combustion syndrome.

Με κύριο θέμα το σκοτάδι και το φαινόμενο της Αυτόματης Ανθρώπινης Ανάφλεξης, ο Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης θα παρουσιάσει ένα μακροσκελές οπτικό-ακουστικό perfomance, μια 24ωρη αυτοσχέδια μουσική υπόκρουση αφιερωμένη στην πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου και το Χειμερινό Ηλιοστάσιο και το φως που όμως πάντα θα ξεπροβάλλει μέσα από το σκοτάδι, ανεξάρτητα με το ποιος είναι το καύσιμο.

Η μουσική θα ξεκινήσει στις 12:00 πμ τη Δευτέρα και θα σταματήσει στις 11:59 μμ. Μαζί με τον Κωνσταντίνο θα παίζουν και άλλοι φίλοι μουσικοί κατά τη διάρκεια των 24 ωρών.

> Τρίτη Δραστηριότητα
Ημερομηνία: 05/01/2009
Καλλιτέχνες: Μαρίνα Γεωργίου - Γεωργία Σκουτάρη - Αγνή Δημητρίου (Λεμεσός, Λευκωσία)

Μαρίνα Γεωργίου

"Με τη βοήθεια της τέχνης, δεν μπορούμε να αναμένουμε οποιεσδήποτε λύσεις ή απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, αλλά μπορούμε να αντιδράσουμε στην τέχνη και ίσως να κρυφοκοιτάξουμε μέσα από την αλήθεια που η τέχνη ανοίγει. Συναρπάζομαι από τα απλά αντικείμενα και ιδέες που μπορούν να εκτεθούν και να γίνουν αποδεκτά ως τέχνη. Η δουλειά μου επηρεάζεται από την απλότητα και την άμεση γλώσσα της πραγματικότητας. Τα υλικά που χρησιμοποιώ είναι "ready mades" αλλά και το ανθρώπινο σώμα. Οι δουλειά μου συνδέει τη φωτογραφία με το γλυπτική".

Γεωργία Σκουτάρη

(Το Τέλος της Αθωότητας)
"Όταν ακούμε την λέξη «παιδί» την συνδέουμε αυτόματα με τις λέξεις αθωότητα, ανεμελιά και χαρά. Όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά και γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα παιδιά ξεκινάνε να πειραματίζονται, προσπαθούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο αλλά και εκδηλώνονται από πολύ μικρή ηλικία. Πολλοί επιστήμονες μάλιστα λένε πώς την σεξουαλική τους ταυτότητα την βρίσκουνε από την ηλικία των πέντε χρονών. Γι’ αυτό η ηλικία αυτή είναι πολύ επικίνδυνη. Κυρίως όταν δέχονται εξωτερικές επιρροές π.χ.: σεξουαλικές παρενοχλήσεις είτε από οικία τους πρόσωπα είτε από αγνώστους ή ακόμα και βιασμούς. Αυτό μπορεί να στιγματίσει ένα παιδί για όλη του τη ζωή. Ειδικά στις μέρες μας που η παιδική πορνογραφία εξαπλώνεται με τόσο γρήγορους ρυθμούς. Μέσα από αυτή τη δουλεία θέλω να δείξω την αρχή αλλά και το τέλος της αθωότητας".

Αγνή Δημητρίου

"Γεννιέσαι σε αυτό τον κόσμο τόσο αγνός όσο και το νερό. Παρόλα αυτά δεν γνωρίζεις τι μπορεί να σου φέρει η ζωή. Πολλές φορές οι συγκυρίες μπορούν να σε αναγκάσουν να αλλοιώσεις ακόμα και μερικές φορές να καταστρέψεις αυτήν την αγνότητα που έχεις μέσα σου και έτσι χωρίς να το περιμένεις γίνεσαι θύμα τις ίδιας σου της ζωής. Θύμα της ζωής δεν σημαίνει ότι χάνεις την αγνότητα σου, απλά επειδή αυτή η αγνότητα είναι βαθιά κρυμμένη στην ψυχή σου, εκεί που κανείς δεν μπορεί να φτάσει, εκεί που κανείς δεν μπορεί να νιώσει τι νιώθεις.
Το έργο θα να προβάλει την ευαισθησία του θέματος χρησιμοποιώντας εύθραυστα υλικά και στιγμιότυπα φωτογραφιών που θα αναδεικνύουν τα ερωτήματα για τις ζωές και την άδικη πορεία αυτών των γυναικών".

> Τέταρτη Δραστηριότητα

Ημερομηνία: 26/01/2009
Καλλιτέχνες: Adi Atassi (Λευκωσία)

"Αντί στον στεγανό χώρο ενός εργαστηρίου, επέλεξα να δουλέψω για μια εβδομάδα, στο κέντρο της Λευκωσίας, στην οδό Αισχύλου. Η παλαιά Λευκωσία αποτελεί για μένα ένα πυρήνα ζωής. Αναπόσπαστο μέρος της δικής μου καθημερινότητας, αφού ζω, εργάζομαι και αναπνέω εδώ. Είναι ο παλμός της πόλης, εδώ είναι το μέρος που «αγγίζεις» αυτόν τον τόπο. Οι περαστικοί, οι φωνές, οι παλμοί, οι ήχοι, τα χρώματα, η μυρωδιά, όλα συνθέτουν τον ζωντανό πίνακα της πόλης τούτης. Αυτό θα αποτυπώσω κατά τις μέρες πριν από την έκθεσης και κατά τη διάρκεια της".

Ο Adi Atassi είναι καλλιτέχνης από τη Συρία αλλά ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στη Κύπρο και στο εξωτερικό.

> Πέμπτη Δραστηριότητα

Ημερομηνία: 02/02/2009
Καλλιτέχνες: Μιχάλης Νικολαίδης (Düsseldorf)
Τίτλος Δραστηριότητας: «Στο κόσμο του…»

"Με ενδιαφέρει η ιδέα του «ατόμου στον κόσμο του». Η έκθεση «στον κόσμο του» μπορεί να υπονοεί δύο διαφορετικές καταστάσεις:
α) Στο περιβάλλον του, δηλαδή τι είναι το «γενικό πλαίσιο» μέσα στο οποίο δρα και με το οποίο ανταλλάσει μηνύματα, και
β) «στον κόσμο του» τον οποίο δημιουργεί μόνο του, με τα όνειρα του, τις «ιδέες του» και τις «ευχές» του.
τα σημεία α και β τα βλέπω σαν σύνολα τα οποία ορίζονται από τα γενικότερα μέλη τους, π.χ. στο α) ανήκει ο χώρος στον οποίο υπάρχει ένα άτομο σε μια ορισμένη ώρα, σε ένα ορισμένο χρόνο ή το κορμί του ατόμου με τους μυς του και τη δύναμη που έχουν αυτοί οι μυς σε μια ορισμένη ηλικία , η απλώς η βαρύτητα…
από την άλλη πλευρά στο σύνολο β) ανήκουν π.χ. ο superman και o Spiderman σαν «προβολές» αυτού που θα θέλαμε να ήμασταν. Ορισμένες από τις εργασίες με τις οποίες ασχολούμαι αφορούν το α) και άλλες με το β). Πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έχουν όμως οι εργασίες που ασχολούνται με την τομή (αν υπάρχει) ή με την ένωση αυτών των συνόλων, π.χ. να υπάρχει ένας superman για 15 λεπτά ή μια εικόνα όπου ορισμένα πράματα (όχι όλα) δεν ακολουθούν τους κανόνες της βαρύτητας και δεν πάνε κάτω, αλλά πάνε προς τα πάνω. Βασικά όλα εξαρτώνται από ορισμένους κανόνες, από τους οποίους μερικούς τους δημιουργούμε «ατ χοκ» απλώς και μόνο από συνήθεια, ή για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Το παιχνίδι με αυτούς τους κανόνες είναι σκέτη διασκέδαση αλλά και αυτοσκοπός".
Σύντομο Βιογραφικό
2003 Meisterschuler”- of Klaus Rinke, Art Academy, Dusseldorf Award „vorneweg“, Kunstverein Solingen, Solingen.2004 April-June, Artist in residence, Van de Nieuwe Dingen, Tilburg, Holland.2006 Grant for South Korea, DAAD-German Academic Exchange Service.September-December, Artist in residence, Kunstdoc Internation Creation Studio, Seoul, Korea.2008 May, Artist in residence, Latvian Center for Contemporary Art, Riga, Latvia.1998 inter-regno, TUD, Darmstadt.1999 Menschenbilder, Sparkasse Mainz.2000 Symposium, Lugnano, Italien.2001 .mas!, Huerta/Salamanca, Spanien.2003 May, ZKLIWA - with Anna Heidenhain in Avecom-Real Festival, Arnhem, Holland,June-July, Schritt weiter, dann stop - with Takashi Mitsui in Atelier am Eck, Dusseldorf,October, vorneweg, Solingen,November, Suite Guy, Stefanienstrasse, Dusseldorf.2004 June, Tlbrg iu, Van de Nieuwe Dingen, Tilburg, Holland, July-October, Leonids Freiheit, Kirchenbunker, Dusseldorf September, Exospitos - with Menelaos Tomasides at Pfalzstrasse, Dusseldorf .2005 June, The King of the G.L., at the Leaps of Faith, Nicosia/Cyprus .2006 March-May, Exile II, ESTEMPorary, Dusseldorf October, Tongui Dong Alley Project, Seoul, Korea. 2007 Marz, Bernd Glaser - Markus Kaiser - Michalis Nicolaides, Zentrum fur Industriedesign, Solingen,Marz, Tongui Dong Miscellany, Seoul, Korea. August-October, Living Elvis, RMIT Gallery, Melbourne, Australia.September-October, Trendwande 2007, Kunstraum, Dusseldorf October, High Club - with Klara Adam in WG, Malkasten, Dusseldorf November, Urbaned Experience - with Horst Weierstall, Famagusta Gate, Nicosia, Cyprus.2008 January-February, fifteen, Kunstraum BLAST, Cologne May-June, video: dusseldorf / riga, ANDREJSALA - LCCA, Riga, Latvia June-August, ON AIR - with Django Hernandez, LADEN-GEDAN, Malkasten, Dusseldorf, October-Novermber, art entre quatre murs, les Abattoirs, Toulouse, France

> Έκτη Δραστηριότητα

Ημερομηνία: 16/02/2009
Καλλιτέχνης: Tony Maslic (Nicosia, Belgrade, Rotterdam)

"Χαμένοι… Ανάμεσα σε κόσμους, λέξεις, σκέψεις, στιγμές, θορύβους, …η αίσθηση του να είσαι χαμένος, μια περιπέτεια χωρίς τέλος, μια εμπειρία, ένα πειραματικό ταξίδι…
Πολλά έργα τέχνης επιβάλλονται - παράγονται μέσα σε μια αυστηρά χειροπιαστή, εμπορική σφαίρα. Που και πως να πειραματιστούμε, που και πως να σκιαγραφήσουμε τον εαυτό μας εάν απλά ασπαζόμαστε τάσεις και μεθόδους ενός συνεχώς αυξανόμενου ισοπεδωτικού τρόπου ζωής σε μια υπέρ καπιταλιστική καταναλωτική κοινωνία οπού οι «αξίες» ταυτίζονται με την ατομική προβολή διαμέσου των υλικών προϊόντων που κάποιος επιτυχημένος, κάποιος που καθρεφτίζεται μέσα από αυτά, χρησιμοποιεί και καταφέρνει να τα παρουσιάσει ως «αξίες», όπως π.χ. το κινητό τηλέφωνο που κρατά ή το αυτοκίνητο που οδηγεί. Τούτο το έργο δεν είναι για πούλημα… τούτο το έργο δεν υπάρχει …εκτός και αν γίνεις κομμάτι του… Πουλιέσαι;"

Σύντομο Βιογραφικό
Μετά από ένα δεκαετή νομαδικό τρόπο ζωής και παραγωγής τέχνης και έχοντας στο ενεργητικό του συμμετοχές σε πολλές διεθνείς εκθέσεις αλλά και μια μεγάλη τριετή αποχή ο Tony Maslic παρουσιάζει την καινούργια του δουλειά. Ο Tony Maslic τον τελευταίο καιρό ζει και εργάζεται στη Κύπρο.

> Έβδομη Δραστηριότητα

Ημερομηνία: 23/02/2009
Καλλιτέχνες: Χαράλαμπος + Βάσω Σεργίου (Λευκωσία)
Τίτλος Δραστηριότητας: Εμπειρία: μια γήινης διάστασης πράξη

"Το υπό-είναι είναι μια παρασιτική ύπαρξη με μοναδικές αξίες (υφιστάμενο χαρακτήρα). Συνεργάζεται με το ανθρώπινο σώμα όταν αυτό βρίσκεται σε εμβρυικό στάδιο (μετά τον 3ο μήνα της κύησης). Το υπό-είναι εμπλέκεται με τον ανθρώπινο εγκέφαλο και η σχέση τους γίνεται απόλυτη. Στην γέννα το υπό-είναι είναι ήδη απόλυτα εξαρτημένο από τον φορέα ως προς την τρισδιάστατη γήινη ύπαρξή του. Μέσα από τη σχέση τους δημιουργούνται διάφορες καταστάσεις για την παραγωγή. Μέσα από τη σχέση τους δημιουργούνται διάφορες καταστάσεις για την παραγωγή ενέργειας. Αυτές ονομάζονται εμπειρίες και…".

Μια ματιά στον κόσμο του/a look at the world of Big Other's Little Others

2008-11-26T15:11:00.058+02:00

Τι μας είπε ο ψυχολόγος/ Psychologist's conclusion over the activity

2008-11-08T17:37:00.008+02:00

Ο ψυχολόγος της δραστηριότητας Big Other's Little Others ήλθε, είδε (δεν έφριξε) και έβγαλε το πόρισμά του. Enjoy!

Η εικαστική ομάδα ξεκίνησε το πειραματικό της πρότζεκτ με μοναδικό κανόνα το ότι δεν θα υπάρχουν κανόνες – το πρότζεκτ όχι μόνο δεν θα είχε δομή αλλά ούτε καν θεματικούς άξονες. Μοναδικός στόχος ήταν η αλληλεπίδραση των καλλιτεχνών μεταξύ τους και το οποιοδήποτε παραχθέν εικαστικό αποτέλεσμα. Το ελάχιστο αυτό πλαίσιο εργασίας επέτρεπε στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες να επέμβουν, να παρέμβουν, να αλληλεπιδράσουν, να αγνοήσουν ή ακόμα και να καταστρέψουν τη δουλειά των υπολοίπων.
Οι καλλιτέχνες εγκατέλειπαν τον προσωπικό τους χώρο - δηλ. το προσωπικό τους στούντιο - και με τη συμμετοχή τους στο πρότζεκτ ουσιαστικά παραιτούνταν από την ασφάλεια που ενυπάρχει και συνοδεύει τη μοναχική/ατομική δημιουργία. Επιπρόσθετα, οι καλλιτέχνες δεσμεύονταν να λειτουργήσουν ως άνθρωποι αλλά και ως επαγγελματίες κάτω από τη θέα του Big Other που στην προκειμένη περίπτωση ήταν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες στο πρότζεκτ αλλά και η δική μου παρουσία ως ψυχολόγου. Επιπρόσθετα, η συνύπαρξη καλλιτεχνών στον ίδιο χώρο και η προσπάθειά τους να δημιουργήσουν στην παρουσία των άλλων σήμαινε ότι ρίσκαραν τόσο τον τρόπο που οι άλλοι τους έβλεπαν αλλά και τον τρόπο που οι ίδιοι έβλεπαν τον εαυτό τους. Τα συγκεκριμένα αυτά δεδομένα δημιούργησαν ακριβώς συνθήκες μέγιστου ρίσκου για όλους.
Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών μπροστά σε αυτές τις αβέβαιες συνθήκες και κυρίως μπροστά στην απουσία ενός κοινού θεματικού άξονα, που θα λειτουργούσε ως συνεκτικός στόχος για την ομάδα, αισθάνθηκε έντονη ανασφάλεια, αβεβαιότητα και φόβο. Σε μια προσπάθεια να ξεπεραστεί η συναισθηματική φόρτιση που δημιουργούσε αυτό το τεχνητό κενό η ομάδα βρήκε διέξοδο μέσα από την κατασκευή ενός “Θεού”. Ο από μηχανής αυτός “Θεός” της ομάδας επιφορτίστηκε με το καθήκον να θέτει αποστολές και να καθοδηγεί θεματικά την ομάδα κάτι που θα επέτρεπε σε αυτή να έχει ένα κοινό σκοπό. Στη συνέχεια, ο “Θεός” συμπτωματικά αντικειμενοποιήθηκε, μέσα από τους προσωπικούς συμβολισμούς ενός μέλους της ομάδας, και πήρε την απρόοπτη και παράδοξη μορφή ενός ψυγείου το οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανάμεσά μας. Στην πορεία, ένα άλλο μέλος της ομάδας προσέδωσε στο ψυγείο και ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά προφανώς για να αισθανθεί το “Θεό” ως προσιτότερο.
Βεβαίως, όπως συμβαίνει με όλους τους “Θεούς” που φτιάχνονται για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ανάγκες της στιγμής, και ο συγκεκριμένος “Θεός” εγκαταλείφθηκε ξαφνικά σε λιγότερο από δύο μέρες. Η εγκατάλειψη του “Θεού” όμως σηματοδοτούσε μια ψυχολογική κίνηση της ομάδας προς τα εμπρός μια και τώρα η ομάδα έψαχνε να βρει το νόημα της ύπαρξής της και την ταυτότητά της μέσα από τα ίδια της τα μέλη χωρίς να έχει την ανάγκη να επικαλείται και να προσβλέπει σε από μηχανής “Θεούς”.
Από τις πολύ πρώτες μέρες η ομάδα συγκρούστηκε με την παγίδα στην οποία η ίδια είχε πέσει. Η μοναδική αρχική συμφωνία μεταξύ των καλλιτεχνών, ότι δηλαδή δεν θα υπάρχουν κανόνες και άρα θα ξεκινούσαν να συνυπάρχουν και να δημιουργούν από το μηδέν (μια κατάσταση tabula rasa), στην πραγματικότητα αποδείχτηκε ότι ήταν αδόκιμη και παραπλανητική. Όπως συμβαίνει και χαρακτηρίζει εμάς τους ανθρώπους είναι αδύνατο να ξεκινήσουμε από το μηδέν - το παρελθόν και τα όσα ζήσαμε καραδοκούν. Πολλές φορές, σε εμάς τους ανθρώπους, το παρόν που φτιάχνουμε και ζούμε επηρεάζεται και σχηματίζεται από το παρελθόν μας. Και η ομάδα αναπόφευκτα συγκρούστηκε με αυτό το ανθρώπινο δεδομένο.
Γρήγορα λοιπόν διαφάνηκε ότι το κάθε μέλος έφερνε μαζί του μια διαφορετική και πολύ προσωπική κουλτούρα – ένα μέλος αναπτύχθηκε σε κυπρο-γερμανικό έδαφος, ένα άλλο σε καναδο-αγγλικό, ένα άλλο σε κυπρο-αυστραλο-αγγλικό, ένα άλλο σε ιρλανδο-αγγλικό, ένα άλλο σε κυπρο-ιταλικο-κινεζικό κλπ. Πέρα από αυτή την ανομοιογένεια όσο αφορά στην επαφή με διαφορετικές κουλτούρες τα μέλη της ομάδας ήδη έφερναν μαζί τους ιδιοσυγκρασιακές μεθόδους καλλιτεχνικής δημιουργίας, έκφρασης, χρήσης υλικών κλπ.
Σημαντικό ήταν επίσης ότι το κάθε μέλος αντιλαμβανόταν ακόμα και την έννοια της μεταξύ τους αλληλεπίδρασης και συνεργασίας εντελώς ιδιοσυγκρασιακά. Για κάποια μέλη αλληλεπίδραση σήμαινε να δημιουργούν μαζί (hands-on) πάνω στο ίδιο έργο και να βρίσκονται διαρκώς σε γεωγραφική και ψυχική εγγύτητα. Για κάποια άλλα αλληλεπίδραση σήμαινε να αναπτύξουν ένα διάλογο ανάμεσα στα έργα τους χωρίς κατ’ ανάγκη να δουλεύουν πάνω στα ίδια έργα. Για κάποια άλλα μέλη αλληλεπίδραση σήμαινε ένα παιχνίδι ανάμεσα στα έργα τους με βάση την τοποθέτησή τους στο χώρο. Για άλλα αλληλεπίδραση σήμαινε απλές παρεμβάσεις ή την απλή χειρωνακτική βοήθεια ενός καλλιτέχνη προς τον άλλο.
Η διαφορετικότητα αυτή ως προς τους προσωπικούς κώδικες επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης εκφράστηκε και σε ακόμα ένα σημαντικό επίπεδο. Στο επίπεδο του πως πλησιάζω το συνάδελφο καλλιτέχνη. Κάποια μέλη προτού πλησιάσουν περίμεναν να προσκληθούν από τον Other. Κάποια άλλα μέλη με το πέρασμα του χρόνου πλησίασαν από μόνοι τους επιλεκτικά εκείνον τον Other με τον οποίο αισθάνθηκαν την απαιτούμενη οικειότητα. Κάποια άλλα μέλη προσδοκούσαν και ανέμεναν την αλληλεπίδραση από το πρώτο δευτερόλεπτο ύπαρξης της ομάδας και όταν η αλληλεπίδραση δεν συνέβαινε αισθάνθηκαν αναγκασμένοι πια να προσκαλέσουν τον Other. Κάποια άλλα μέλη απλά δεν πλησίασαν ποτέ τον Other.
Αγαπητέ επισκέπτη,
Η εικαστική έκθεση που ζεις αυτή τη στιγμή αποτελεί το στιγμιότυπο της 10ης μέρας ζωής της ομάδας. Το στιγμιότυπο αυτό απλά αποδίδει τα τεκταινόμενα στην ομάδα τη 10η μέρα ζωής της και οπωσδήποτε δεν αποτελεί ένα τελικό προϊόν που είχε ως αυτοσκοπό την έκθεσή του. Αυτό που ζεις είναι το τελευταίο επεισόδιο μια διαδικασίας που έχει παγώσει ξαφνικά. Έτσι και αλλιώς αυτό ήταν τελικά και το πείραμα…

The artistic team started its experimental project based on the rule that there will be no rules – there would be no structure nor thematic hubs/ keystones. The only aim would be the interaction among the artists and the final artistic result. This limited framework of work allowed the participants - artists to interfere, to interplay, to ignore or even to destroy the job of the others.
The artists abandoned their personal space, that is their private studio, and with their participation in the project actually quitted from the security that exists/ is presupposed and accompanies individual creation. In addition, the artists were committed to function both as people as well as professionals under the eye of the Big Other that in this case were the other participants as well as my own presence as a psychologist. Moreover, the co-existence of artists in the same space and their attempt to create in the presence of others meant that they put at risk not only the way others viewed them but also the way they viewed themselves. Precisely these specific facts created conditions of great risk for everyone.
The majority of the artists felt intense insecurity, uncertainty and fear due to these special conditions and mainly because of the lack of a common thematic hub that would function as the common aim/target for the team. In an attempt to overcome this emotional pressure generated by this technical gap, the team found a way out through the creation/invention of a “God”. This “ex machina” God of the team was loaded with the duty to dictate/impose missions and to guide the team thematically, something that would allow the team to have a shared, common purpose. Soon afterwards, that “God” was by coincidence objectified because of a participant’s personal symbolisms and took/assumed the unexpected and paradoxical form of a fridge which is at present among us. Later on, another team member gave the fridge human characteristics, obviously in order to feel “God” as more accessible.
Of course, as it is usually the case with all “Gods” who are invented to serve certain instant needs, that specific “God” was suddenly abandoned in less than two days. The jilt of this “God” showed a psychological move of the team forward, since the team was now trying to find the meaning of its very existence and its identity through its own members, without feeling the need to invoke and appeal to “Gods ex machina”.
From the very first days the team confronted the trap in which it had fallen. The single original deal among the artists, that there would be no rules and therefore they would start to co-exist and create from the zero point (a tabula rasa situation), was proved to be impossible and misleading in reality. As it is always the case with human beings, it is impossible to start from zero – the past and whatever we have lived/experienced are waiting for us. Many times the present we live is influenced and formed by our past. Thus, it was inevitable for the team to come against that human fact.
Therefore, it soon became evident/apparent that every team member brought with it a different and very personal culture – a member developed in/on a Cypriot-German environment/base, another in a Canadian-English, another in Cypriot-Australian- English, another in an Irish-English, another in an Cypriot-Italian-Chinese etc. Beyond this diversity as far as the contacts the team members had with different cultures is concerned, the members of the team already brought with them idiosyncratical methods of artistic creation, expression, material use etc.
It was also important the fact that every member viewed even the notion of their interaction and cooperation completely idiosyncratically. For some members this meant creating together (hands on) on the same piece of art and being in geographical and psychic contact or resemblance. For others interaction meant to develop a dialogue between their creations even if they did not work on the same ones. For some other members interaction meant a kind of a game among their creations based on their placement in the exhibition space. For others interaction meant simple interventions or mere manual help of an artist to the other.
This diversity in relation to the personal codes of communication and interaction was expressed in another significant level. The level of how I approach a colleague artist. Some members waited to be invited by the “Other” before approaching. Some others selectively approached the “Other” with who they felt the required familiarity as time went by. Some other members expected and looked forward to this interaction from the very first second of the team’s existence and when they observed that this failed to happen, they felt obliged to invite the “Other” themselves. Finally, there were members that failed to approach the “Other” completely.

Dear visitor,
The artistic exhibition you experience at the moment is the snapshot of the team’s tenth day of existence. This snapshot just describes the facts in the team on the tenth day of its life and it definitely does not consist the final product with the sole purpose being its own exhibition. What you experience is the final episode of a process that has suddenly frozen. That was the experiment anyway…

Κλεάνθης Νεοφύτου/ Cleanthis Neophytou - Ψυχολόγος, Σύμβουλος/ Psychologist, Counsellor BA, BSc, MSc, τηλ.: 99778677, email: nkleanthis@hotmail.com

Big Other's Little Others

2008-10-10T15:09:00.016+03:00

«Όσο πιο πολύ αισθανθώ, όσο πιο πολύ αισθανθώ σαν διαφορετικά πρόσωπα, όσες πιο πολλές προσωπικότητες αποκτήσω, όσο πιο έντονα, πιο στριγκά τις αποκτήσω, όσο πιο ταυτόχρονα αισθανθώ μ’ όλες αυτές, όσο πιο ομοιότροπα διαφορετικό, ανομοιότυπα προσεκτικός, υπάρξω, αισθανθώ, ζήσω, είμαι, τόσο πιο πολύ θα αποκτήσω τη συνολική ύπαρξη του Σύμπαντος....» Φερνάντο Πεσόα

Την εικόνα του καλλιτέχνη που εργάζεται μόνος στο studio του, αποκομμένος από όλους και όλα έρχεται να ανατρέψει η δεύτερη δραστηριότητα που διοργανώνει ο πολιτιστικός οργανισμός Στοά Αισχύλου στα πλαίσια του Arcade Project.
Κατά τη διάρκεια μιας βδομάδας, εννιά καλλιτέχνες, με εννιά διαφορετικά στυλ και τεχνοτροπίες, καλούνται να δημιουργήσουν και ουσιαστικά να συνυπάρξουν σε ένα κοινό χώρο. Ο μόνος κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνας. Το μοναδικό δεδομένο είναι ένας άδειος χώρος. Από εκεί και πέρα, όλα είναι δυνατά. Οι καλλιτέχνες μέσα από τη συνύπαρξή τους, καλούνται να πράξουν εντελώς ελεύθερα, με όποιες επιπτώσεις και το πιο σημαντικό, χωρίς το «δίχτυ ασφαλείας» του δικού τους εργαστηρίου. Όρια δεν υπάρχουν. Ο καθένας δικαιούται να επέμβει στη δουλειά του άλλου. Να την αλλάξει, να την καταστρέψει, να εμπνευστεί από αυτή ακόμα και να μείνει ανεπηρέαστος και απλά να ορίσει τα όριά του.
Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η δημιουργία, θα είναι μια συλλογική διαδικασία και όχι μια ατομική ενέργεια. Θέλοντας και μη η έννοια του προσωπικού χώρου απλά δεν θα υπάρχει. Αν είναι κάτι που το πιο πιθανόν να συμβεί, είναι να δημιουργηθούν κάποιοι «ρόλοι», να αναπτυχθεί μια μικροκοινωνία.
Παρόν όλες εκείνες τις μέρες θα είναι ένας ψυχολόγος του οποίου ο ρόλος είναι σημαντικός. Θα επέμβει; Θα ενθαρρύνει; Θα μείνει αμέτοχος; Θα είναι απλά ένας παρατηρητής; Κανείς δεν ξέρει, ούτε καν ο ίδιος. Το μόνο που του ζητείται είναι να καταγράψει τη διαδικασία μέσα από μια επιστημονική ματιά.
Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, από την 1η μέχρι τις 8 Σεπτεβρίου, η πόρτα του χώρου θα είναι ανοικτή, για το κοινό ώστε να μπορεί να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Είναι και αυτό εξάλλου, μέρος της δραστηριότητας.
Τα εγκαίνεια θα γίνουν στις 10 Σεπτεμβρίου. Εκείνη τη βραδιά ο ψυχολόγος θα παρουσιάσει την καταγραφή της διαδικασίας, τα ευρήματά του και θα αναλύσει από τη δική του επιστημονική σκοπιά, τη βδομάδα του εργαστηρίου.
Οι καλλιτέχνες που θα συμμετέχουν είναι: Eλίνα Ιωάννου, Αθηνά Αντωνιάδου, Δημήτρης Νεοκλέους, Πανίκος Τεμπριώτης, Niki Savva , Stephen Little, Cedar Lewishon, Patti Ellis και Horst Weierstall.

Ψυχολόγος ο Κλεάνθης Νεοφύτου

Εγκαίνεια: 10 Σεπτεμβρίου 20:00, Διάρκεια 10 - 27/09/08

Η έκθεση θα είναι ανοικτή τις καθημερινές: 17:00-21:00 και Σάββατο: 11:00-18:00

What will happen if eight artists, leave their own personal work space and spend a week together, creating in a single common space? This is the main idea behind the workshop, of the second activity of Arcade Project by the Cultural Organisation Stoa Aeschylou. This idea, starts with a given : Art is a lonely process. The artist creates his works, in his/her own space, most of the times, privately. The final outcome is of course something that he/her has created without any external factors influencing the process. With this workshop, this is not the case though. New rules are set and a whole new process begins. In a single space, inside the space of Stoa Aeschylou and for a whole week eight artists are asked to create together and produce works for a common exhibition. There is only one condition: There are no rules. Each one is allowed and encouraged to interfere or “intrude” into the other artists’ work. She/He may add something, express an opinion or even bring new ideas. There are no limits. What is interesting in this activity is that these eight artists work and express themselves artistically in eight different ways. So, if one interferes in the work of the other, this means that the “elements” she he will propose, will be new ones ( and that under other circumstances the artist would not consider into his or her work). The ultimate purpose, is that it won’t be clear who created those works. Because the style itself will not be clear. The second part of the workshop is the psychologist. During the week, a psychologist will be present in the whole process. His role is to observe and write down everything he sees and he finds interesting from his professional point of view. This might be the artists’ behaviour, who they work together, how their works develop, if they are affected by the environment and what kind of relationships will be developed. We assume that during this week, a contemporary society model wil arise. Some roles will be assigned. For example there might be a person who will act as the leader, maybe there will be a “loner”, a “sociable” etc. The psychologists will be present to write down exactly this. No one know how the workshop will end up or what the final results may be. Human behaviour has no patterns. Even when there is a final purpose: an exhibition. During the workshop, from 1-8 September, the doors of the place will be open to the public to come and see the whole process. It’s anyway a part of the activity. The opening will take place on 10 September 2008. During the night, the psychologist will present his conclusions, his findings and will give an analysis from a scientific point of vew, of this activity.
The participating artists are: Elina Ioannou, Athena Antoniadou, Demetris Neokleous, Panikos Tembriotis, Niki Savva, Stephen Little, Cedar Lewishon, Patti Ellis and Horst Weierstall.
The psychologist is Cleanthis Cleanthous.

Opening: 10 September 2008, 20:00, Duration: 10 - 27 September 2008

The exhibition will be open for the public: Mon-Fri 17:00-21:00 + Sat: 11:00-18:00

Arcade E.A.P ( Experimental Art Project)

2008-08-31T02:17:00.041+03:00

Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Στοά Αισχύλου» διοργανώνει το «Arcade EAP (experimental art project)», με στόχο τη λειτουργία πειραματικών εργαστηρίων και εκθέσεων που θα προκαλέσουν ευκαιρίες για διάλογο γύρω από τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία. Πρόκειται για ένα χώρο Τέχνης όπου θα φιλοξενούνται εκθέσεις, διαλέξεις, εργαστήρια, έκδοση ψηφιακών και έντυπων μέσων, όλα με στόχο να συμβάλουν στην εξέλιξη της καλλιτεχνικής έκφρασης με πυρήνα την Κύπρο. Η διαφορετικότητα του Arcade E.A.P. έγκειται στην ενεργή ανάμιξη των ίδιων των καλλιτεχνών στην επιμέλεια των εκθέσεών στις οποίες θα συμμετέχουν αλλά και στο ότι θα παρέχεται η ευκαιρία να λειτουργήσουν σαν επιμελητές σε δραστηριότητες που οι ίδιοι επιθυμούν να διοργανώσουν στοχεύοντας στον εικαστικό πειραματισμό αλλά και την προώθηση της πνευματικής και πολιτιστικής δημιουργίας.

Το Arcade E.A.P. θα λειτουργεί σαν δίκτυο προώθησης πληροφοριών γύρω από την τέχνη και θα προβάλλει τους καλλιτέχνες και το έργο τους. Μελλοντικός στόχος είναι η δημιουργία residencies όπου θα παρέχεται χώρος εργασίας αλλά και διαμονής σε ξένους καλλιτέχνες, ανοίγοντας έτσι ένα δίαυλο επικοινωνίας με σύγχρονα ρεύματα τέχνης και σύγχρονες ομάδες καλλιτεχνών από το εξωτερικό. Το Arcade E.A.P. είναι ένα ευέλικτο πρόγραμμα που έχει σαν στόχο να σκιαγραφήσει τη πολυμορφία και τη διαφορετικότητα που διαπιστώνεται στον εικαστικό χάρτη. Γι΄ αυτό το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων είναι ανοικτό στο να δεχθεί εμπλουτισμό αν, καλλιτέχνες ή άνθρωποι των τεχνών γενικά, εισηγηθούν κάποια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα. Ενδυναμώνοντας την πολυφωνία, η παραγωγή και η ποικιλομορφία στα εικαστικά δρώμενα θα εμπλουτιστεί και θα δοθούν ευκαιρίες σε περισσότερους Κύπριους καλλιτέχνες να εμπλακούν ενεργά στον εικαστικό χάρτη αλλά και σε ξένους να γνωρίσουν την σύγχρονη κυπριακή τέχνη, ευελπιστώντας ότι η συνεργασία που θα προκαλέσουμε θα ανοίξει δρόμους για συμμέτοχη κυπρίων καλλιτεχνών σε περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις.

Τα μέλη του οργανισμού «Στοά Αισχύλου» που διοργανώνει το «Arcade EAP / Ένα σύντομο βιογραφικό.
Ιδρυτικά μέλη και μέλη του Δ.Σ του σωματείου έχουν στο παρελθόν διοργανώσει τα διεθνή art projects Νoise of Coincidence.
Η «Στοά Αισχύλου» έχει διοργανώσει τρεις ομαδικές εκθέσεις
κατασκευών –εγκαταστάσεων.
ΗΧΟΣ-ΚΙΝΗΣΗ-ΦΩΣ 2006 Δημοτική Πινακοθήκη Λάρνακας
SPACE WALK 2007 Στοά Αισχύλου Λευκωσία
SPACE WALK 2 2007 Δημοτική Πινακοθήκη Λάρνακας

Rolling Frame

2008-08-31T02:06:00.010+03:00

Λογκίνος Παναγή/Loginos Panagi + Πανίκος Τεμπριώτης/Panikos Tebriotis

Πανίκος Τεμπριώτης/Panikos Tebriotis, ηχητική εγκατάσταση/sound installation

Πανίκος Τεμπριώτης/Panikos Tembriotis, Casablanca

Δημήτρης Νεοκλέους/Demetris Neokleous, snailman odyssey

Μελίτα Κούτα/Melita Kouta, Βίντεο εγκατάσταση/video installation

Μελίτα Κούτα/Melita Kouta, Βίντεο εγκατάσταση/video installation

Στέλλα Ευαγγελίδου/Stela Evagelidou, φωτογραφίες/photography

Ιωάννου Μαρία/Ioannou Maria, text and video

Thomas Hoffmann, story-board

Ελευθερία ρούσου/Eleftheria Roussou, βίντεο/video + Στέλλα Ευαγγελίδου

Teopisti Stilianou, φωτογραφίες-εγκατάσταση/photo-installation

rolling frame overview

rolling frame overview 2

rolling frame overview 3

rolling frame overview 4

Nathalie Kyrou

rolling frame overview 5